Kenarı Gören Aydan
Dik bir duvar,
Üzerinde yorgun resimler,
Karşılıklı bakışıyorlar.
Ortada gezinen birkaç canlı,
Ölü resimler izliyor onları.
Canlılardan biri odaklanmış bakıyor,
Bir resmin gözlerinin içine.
Resmin gözleri mi onu, o mu gözleri takip ediyor?
Yorgun insan ve yorgun resim,
Sadece bakıyorlar birbirlerine,
Ay ışığından anlaşılabildiği kadarıyla,
Kenarda bir yerde hiç görmemişçesine birbirlerini,
Bakışıyorlar!
Eriyor damla damla…
Resmin gözleri canlı! Onu takip ediyor,
Her bir düşen damlada kendini arıyor.
Yorgun bir hayatın bitişi,
Bir resmin ellerinin ucunda, gözlerinin içinde oluyor.
Hayat son buluyor, sessizce sakince.
Peki suç kimde?
Resmin gözlerinde mi, yoksa ellerinde mi?
Ya da yorgun bir hayatta mı?
Belki de aydan gelen bir ışıkta.
Belki de kenarda duran, ışığı süzemeyen camda.
Kim bilir belki de bunu yazan kişide!
İsmail Bal 26.11.2009 19:29
mustafa on Kasım 28th, 2009
Kenarı Gören Kişide:)