Önsözsüz Son Sözsüz

Dinlenmesi güç, yaşanması zor bir hikaye benimkisi. Sizin hikayeniz gibi yani. Önsözsüz, son sözsüz bir birikinti benimkisi. Dedim ya anlatması güç, çekiniyorum bir kaç cümle  fısıldamaya…

Dinledin mi, içtin mi beni?
Yoksa susup ızdırap mı çektin?
Yalanlarla dolu bir tat mı aldın yıllar yılı?

Hani hep aşkta olur ya,
Ya da aşık olanda;
Güldün mü hiçbirşey yokken ortada?
Yani hiç aşık oldun mu?
Yani bir ben olabildin mi?

Merak ediyorum,
Geleceği hiç düşledin mi?
Kendi geleceğini veya benim geleceğimi değil,
Gelceğimizi hiç düşledin mi?

Biliyor musun ben düşledim geleceği,
Geleceğin günü düşledim.

Bak unutmuşum,
Düşlerimizin hayallerimizin ne kadarı gerçek oluyor ki?
Acaba olma olasılığını mı hesaplasak?
Ama bizim örnek uzayımız dahi yok ki.
Neyin olma olasılığını hesaplayacağız?

Olur olmadık şeyler geliyor yine aklıma,
Hani dedim ya “Hayallerimizin ne kadarı gerçek oluyor.” diye,
Sonucunda da olmuyor diye bitirdik.
Ama bir ihtimal daha var biliyor musun?
Bak söylüyorum dikkatli dinle,
Sen beni istemiyordun değil mi? -Evet,
Bazen insanın istemedikleri olur değil mi? -Yani,
O zaman belki sen istemiyorsun beni diye,
Sen benim olabilirsin!
Belki ben, ben demem de biz derim,
Bu sefer de  sen yine ben dersin.

Neyse boşverin olanaksızlıklarımı anlatarak biraz baş ağrıtıyım dedim. Sizin hikayenize benziyor değil mi? Dinlemesi güç, yaşanması zor bir hikaye benimkisi.
Önsözsüz, son sözsüz…

İsmail Bal    10.01.2010    00:55

4 Yorum

Yorum Yaz

İsminiz (required) :
E-posta (required) :
Web Site :
Yorum :