Bunları duyduktan sonra susup,
Herbir vakti umursamadan yaşayıp,
Yaşadığımız her anı yaşlı gözlerle anlatıp,
Beni kelimelere mi sığdıracaksın?

Anlatırken beni,
Ellerin hissedecek mi elleri mi?
Gözlerin görecek mi gözlerimdeki seni?
Yoksa birkaç damla yaşta mı hissedeceksin hepsini?

Ya ben…
İçimde yaşarken seni,
Anlatabilecek miyim bir başkasına gözlerini?

Bir deneyip;
Senden birkaç kelam ettiğim de,
Ya tükenirsen tane tane,
Korkarım! Anlatamam seni hiç kimseye…

Belki başucumdaki yastığa fısıldarım,
Belki birikirsin başucumda tane tane.
Birikintiler bir “sen” olunca,
Ben sana seni, sen bana beni anlatırsın bu sefer.
Ne dersin?

Yok birikemezsen başucumda
Ya da oradan da kayıp gidersen bir yerlere
İçindeki ben, içimdeki seni parçalar!
Kaybolur gidersin her-bir-yere!

İsmail Bal    16.02.2010    20:16

Dinledin mi, içtin mi beni?
Yoksa susup ızdırap mı çektin?
Yalanlarla dolu bir tat mı aldın yıllar yılı?

Hani hep aşkta olur ya,
Ya da aşık olanda;
Güldün mü hiçbirşey yokken ortada?
Yani hiç aşık oldun mu?
Yani bir ben olabildin mi?

Merak ediyorum,
Geleceği hiç düşledin mi?
Kendi geleceğini veya benim geleceğimi değil,
Gelceğimizi hiç düşledin mi?

Biliyor musun ben düşledim geleceği,
Geleceğin günü düşledim.

Bak unutmuşum,
Düşlerimizin hayallerimizin ne kadarı gerçek oluyor ki?
Acaba olma olasılığını mı hesaplasak?
Ama bizim örnek uzayımız dahi yok ki.
Neyin olma olasılığını hesaplayacağız?

Olur olmadık şeyler geliyor yine aklıma,
Hani dedim ya “Hayallerimizin ne kadarı gerçek oluyor.” diye,
Sonucunda da olmuyor diye bitirdik.
Ama bir ihtimal daha var biliyor musun?
Bak söylüyorum dikkatli dinle,
Sen beni istemiyordun değil mi? -Evet,
Bazen insanın istemedikleri olur değil mi? -Yani,
O zaman belki sen istemiyorsun beni diye,
Sen benim olabilirsin!
Belki ben, ben demem de biz derim,
Bu sefer de  sen yine ben dersin.

Neyse boşverin olanaksızlıklarımı anlatarak biraz baş ağrıtıyım dedim. Sizin hikayenize benziyor değil mi? Dinlemesi güç, yaşanması zor bir hikaye benimkisi.
Önsözsüz, son sözsüz…

İsmail Bal    10.01.2010    00:55

Ortada gezinen birkaç canlı,
Ölü resimler izliyor onları.

Canlılardan biri odaklanmış bakıyor,
Bir resmin gözlerinin içine.
Resmin gözleri mi onu, o mu gözleri takip ediyor?

Yorgun insan ve yorgun resim,
Sadece bakıyorlar birbirlerine,
Ay ışığından anlaşılabildiği kadarıyla,
Kenarda bir yerde hiç görmemişçesine birbirlerini,
Bakışıyorlar!

Eriyor damla damla…
Resmin gözleri canlı! Onu takip ediyor,
Her bir düşen damlada kendini arıyor.

Yorgun bir hayatın bitişi,
Bir resmin ellerinin ucunda, gözlerinin içinde oluyor.
Hayat son buluyor, sessizce sakince.

Peki suç kimde?
Resmin gözlerinde mi, yoksa ellerinde mi?
Ya da yorgun bir hayatta mı?
Belki de aydan gelen bir ışıkta.
Belki de kenarda duran, ışığı süzemeyen camda.
Kim bilir belki de bunu yazan kişide!

İsmail Bal     26.11.2009    19:29

Not: Yıldız Karayücel’e, çok değerli arkadaşıma, son fotoğrafi paylaştığından dolayı teşekkür ederim.

Senin hep gözlerin kapalı kulakların sağırdı
Sende hep birileri vardı,
Sana sahte gülücükler, sahte nağmeler yazan.
Gerçekleri göremezdin sen, yalanlar dünyasında yaşarken
Gerçekler sana uzaktı, çünkü onlar seni sana anlatırdı
Her geçen zamanda sahteliklerle doldurdun hayatını
Bana bakmak bile istemedin doğrular gözüme çarpar diye

Artık bırak benim hayallerimin peşini
Git hayatımdan seni göremeyeceğim uzak, ırak yerlere
Beni de sahte yapmadan şu hayatımdan git

Sen hayatı bir oyuncak gibi görmeye devam et
Beni o oyuncağın başrol oyuncusu yap ve git

Neredesin şimdi, gittiğin yer neresi dedirttirme bana
Git her nereye gitmek istersen bırak beni öyle git

Anlayamazsın, anlamak istesen de beni,
Sen benim oyuncağımdın dersin arkamdan,
Yüzüme söyleyemediğin diğer söylemediklerin gibi

Git, git git senin gözlerin kapalı benim gözlerim yaşlı git
Öl yaşamımda, git yaşamımdan

İSMAİL BAL
14:15   15.11.2007

Hayat diyorum… Bilinmez duygular kaplıyor içimi,
Bedenim neye uğradığını bilmiyor.
Neredeydin daha önce diyor belki de.

Terliyor, yoruluyor, duruyor.
Bir hayat neler ifade eder insana,
Sanırım o duygularla yüzleşiyorum.

Ellerim; kaşlarımın üstünde, saçlarımın altında,
Düşünüyor bedenim..

Kalbim, aklım yorulmuyor sadece,
Bedenim zorluyor sınırlarını.
Nerede dur diyeceğini bilmiyor.
Birşeyler sağanak sağanak yağıyor.
Açık, gizli bilmeden.

İsmail Bal      03.06.2009        22:03

Mevsimlerden sonbahar ve son ayın son günleriydi                                            
Hani dağlara eskiden karlar yağardı ya
Herkes iliklerine kadar sabah soğuklarını hissederdi
İşte öyle günlerin hayali başlar ya, sen yoktun yanımda.

İşte bu sonbaharda yalnız, çaresiz ve hüzünlüyken
Sabahları sana ulaşamadım içtenliğimle, sıcaklılığına
Yanımda ne oğlum ne kızım nede sarılacağım vardı
Son bir ümitle yalınız sana sarılmak istedim sade saflığımla

Aynı mevsim, aylardan ve günlerden yine aynı gün
Yıllar geçmişti ben yine bekliyordum çaresizliğimle
Bir umutla düşen sararmış yapraklara ve o gün
Bakıyordum bir kırık aynaya ağarmış saçlarımla, yapraklara

Aynı günlerdi kaldırımlar aynı fakat ağaçlar kesilmiş
O yaprakları arıyordu hüzünlü gözlerim sevdiklerim
Resimlerden çıkarılıyordu acımasızca gücüm tükenmiş
Yanıma dar zamanda beklediklerimde gelmemiş yitiklerim.

İsmail Bey’e sevgilerimle   22.11.2008*Aydın  Adnan KAYNAK

Kalbimin içinden geçenleri kalemim yazmam diyor.
Neredesin işte? Sorusunu soruyor belki de.
Neredesin? Neredesin?

Cevap veremiyorum,
Nerede olduğuna dair hiçbir şey bilmiyorum.

Soruyorum soruları ardı ardına,
Neredesin? Neredesin?

Her bir yanım çıkmaz sokaklarla donatılmış,
Her bir zamanımda seni arıyorum,
Bir neredesin sorusu hiç bu kadar bilinmez olmamıştı hayatımda.

Eskiden bütün yollar sana çıkardı,
Şimdi ise hiçbir çıkış yolu bulamıyorum.

Eskiden bir sen vardın bir ben,
Şimdi ise herkes var bir sen yoksun.

Neredesin? Cevap ver bana, cevap!

Ben biliyorum da bir çıkmaz sokakta olduğumu,
Ya sen?
Söyle biliyor musun nerede olduğunu?

Çok özledim seni hiç hissetmediğim kadar,
Çok uzağım senden bilemediğim kadar,
Ya sen?

Özledim seni biliyorum ama,
Neden niçin bilmiyorum.
Sebepsiz sanki bu duygular,
Hiç nedeni yok belki de.

Biliyorum aslında,
Gelsen de bulsan da beni,
Yürüyemeyeceğim yürümek istediğim bu yolda.
İstediklerimle istemediklerim bir oldu,
Dedim ya içimde bir sıkıntı var,
Nedeni belirli veya belirsiz,
Yavaş, hızlı, bilmeden çarpan bir kalbim var.

Durup durup aynı soruyu sorasım geliyor,
Neredesin? Neredesin?

İçimde bir Ney mırıltısı var,
Okşuyor, yakıyor bilinmez duygular ekliyor.

Hiç bu kadar yaşlanmamıştı gözlerim,
Bilinmezlik hiç bu kadar yormamıştı beni.

Yalan dünyanın bir parçası
hiç olmamıştım bir şiirde.

Acı acı gülüyorum kendime,
Niçin, neden bilinmez

Yavaş hızlı bilmeden atıyor kalbim.
He bu arada neredesin?
Ya ben?
Ya sen?

İsmail Bal 15.05.2009 21:57

Anlatamıyorum;
Yaşamdaki güzelliği
Var olmandaki anlamı
Kelimelerin içtenliğini
Anlatamıyorum hayat

Anlamıyorum;
Gelecekten ne beklediğimi
Sevmekteki gerçek içtenliği
Sendeki yaşama sevincini
Anlamıyorum hayat

Konuşmalarındaki anlamsızlığı
Yaşamındaki düşüncesizliği
Neyi istediğini bilmeyen ona
Neyi istediğini bilen bana
Anlatamıyorsun hayat

Gözlerimdeki karartı
Yaşamımdaki yaşantıda sen
Olmayan yerde misin?
Olduğun yerde misin?
Bilmiyorum hayat

Her aklıma geldiğindeki kuşkudasın
Zamanın akıp giden geleceğindesin
Geleceğin neresindesin?
Bilmiyorum hayat…

22:12 06 09 2007 Perşembe
İSMAİL BAL

Bu ve bunun gibi düşünceler arasında bavulumu hazırlamaya başlamıştım, nelerin burada nelerin oraya gideceğine bavulumun kapasitesi söylüyordu bana, sessizce. Götüreceklerimin listesi beni seyrediyordu, bense bavulumu gizlice. Neyse olduğu kadar dedik ve çıktık yola; toprak kokusunun yerini yağmurun kokusunun aldığını, güneşin gözlerini kapayıp yağmurun konuşmaya başladığı bir yola. Minibüse binene kadar sağ omzum sağa çeker bir şekilde devam ettim, sonra ise terminal. Sesler kulaklarıma ilişmeye başladı ” Kalkıyor kalkıyor biletli yolcu kalmasııın.” İçim rahat bir şekilde en arka şöför arkası yerde oturacağımı varsayarak hayaller kuruyordum; telefondaki resimleri bilgisayarıma atarım diyordum. Yazhanenin önüne gelip o kuyruğu gördüğümde kurduğum hayallerin yıkıldığını anladım. İçimden bir ses imdadıma yetişti 19:00 arabasında yer vardır heyecan yapma, dedi. Sonuç olarak 19:30 arabasında 28 numaralı koltukta kendime bir yer ayırtabildim.

Yağmur hızını hiç kesmemişti, karanlıkla birlikte şimşeğin oluşturduğu aydınlık daha da belli oluyordu. Herkes bir dükkan önünde satıcının gözlerinden gözlerini kaçırarak otobüsünün gelmesini bekliyordu. Ek sefere tabi olan 19:30 arabasını gelişinden anlamıştım. Sanki yorgunca hareket ediyordu. Aslında onun durumu pek de önemli değildi benim için. Otobüsün koridorunda ilerlemeye başladığımda hep aklımdan geçen tekrar uğruyordu düşüncelerime: Her zaman en ön koltukta insanın ilk tanıştığı kişiler ve onların orada olduğunu bildiğin halde yavaş yavaş unutulan kişilerdi onlar. Artık hayatta bir adım daha atma vakti geldiğinde sana göre arkanda aslında en önde olan kişileri tekrar yavaş yavaş aklının bir köşesine itme vaktinin gelmesiydi o anlar. Ve her bir adım hayatta yeni insanları ve çoğu vazgeçemem dediklerini hatırlatıyordu, bana. Bu düşünceler pek uzun sürmedi bu sefer, çünkü koltuk numarası 28 idi, 53 değildi. Yerime oturduğumda Hotel California şarksı kulaklarımda duyulmaya ve bu şarkının eşliğinde” Kalkıyor kalkıyor 19:30 biletli yolcu kalmasın.” Sesleri arasında bir İstanbul yolculuğu daha başlıyordu.

İsmail Bal

23.04.2009 14:46

şu anda gülmüyorum merak etme,
sadece akmak üzere bir kaç yaş var gözlerimde,
ruhum kaldırmıyor geçmişi.
yürüdüğümü hissediyorum,
ama bir tarafımda geçmiş var,
koşuyor arkamdan,
yalvarıyorum bırak diye,
gülüyor sadece…

bazen durmak beklemek istiyorum.
saklanıyor her bir yaşanılan geçmişn ardına…
bense yürüyorum boş bir yolda sanki,
yavaş , hızlı , bilmeden …